Κωνσταντίνος Μπατσιόλας

Η κατάληψη της  Ιερουσαλήμ από τους Σταυροφόρους…. Ήταν Ιούνιος του 1099. Οι Σταυροφόροι είχαν φτάσει πια έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ‧ είχαν ξεκινήσει δυο χρόνια πριν από την κεντρική και δυτική Ευρώπη. Αφού διέσχισαν τη βαλκανική, έκαναν στάση στην Κωνσταντινούπολη, πέρασαν στη Μικρά  Ασία όπου κατατρόπωσαν τους Τούρκους  κι από εκεί κατευθύνθηκαν προς  την Παλαιστίνη, στους Αγίους Τόπους‧ στα μέρη όπου έζησε ο Χριστός με σκοπό να τους απελευθερώσουν από  τους Μουσουλμάνους… Η διετής αυτή πορεία ήταν δύσκολη. Όλα είχαν  ξεκινήσει με το κήρυγμα του πάπα Ορβανού Β΄ (1088-1099) τον Νοέμβριο του 1095 κατά την περίφημη  σύνοδο στο Κλερμόν. Αυτός ήταν ο εμπνευστής της Α΄ Σταυροφορίας(1096 -1099)‧ οι καρδιές των Σταυροφόρων πυρώθηκαν με το σύνθημα «Deus Vult» (Ο Θεός θέλει/Είναι θέλημα Θεού).  Φεουδάρχες και ηγεμόνες της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης (αλλά και από τη Ν.Ιταλία) είχαν αποφασίσει να φορέσουν το Σταυρό και να πορευτούν στους Αγίου...

Βεβήλωση μνημείου, βεβήλωση πολιτισμού, βεβήλωση του Ανθρώπου Στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή ο κεντρικός μύθος εκτυλίσσεται γύρω από τη διαμάχη του Κρέοντα και της Αντιγόνης για την ταφή του νεκρού Πολυνείκη. Ο Κρέων είχε διατάξει να μην ταφεί ο νεκρός και η Αντιγόνη συγκρούεται μαζί του: μάλιστα φτάνει στο σημείο, σύμφωνα με την τραγωδία του Σοφοκλή, να εκτελέσει δύο φορές την τελετουργική και συμβολική ταφή του νεκρού αδερφού της. Μεταξύ άλλων πολλών συμβολισμών που υπάρχουν στο αριστούργημα του Σοφοκλή είναι και  η σύγκρουση του γραπτού νόμου , όπως εκφράζεται από τον Κρέοντα,  και του άγραφου δικαίου , όπως το υπερασπίζεται η Αντιγόνη. Για τους αρχαίους προγόνους μας η ταφή και απόδοση τιμών στους νεκρούς ήταν μέγιστο ηθικό και κοινωνικό ζήτημα. Δεν είναι τυχαίο, επίσης, πως στον «Επιτάφιο» του Περικλή ο Θουκυδίδης αναφέρει πως  «μία δὲ κλίνη κενὴ φέρεται ἐστρωμένη τῶν ἀφανῶν (Ένα κλινάρι άδειο ακολουθεί, στρωμένο με σάβανο, για τους χαμένους που δε βρέθηκαν)»: σ...

Πίσω στα σύνορα του 1880 Είμαι πεπεισμένος από όσα ακούω εδώ και αρκετούς μήνες, από τότε που επανήλθε στην επικαιρότητα το λεγόμενο «σκοπιανικό» ζήτημα – ότι η Ελλάδα θα έλυνε πολλά από τα προβλήματά της με τις γειτονικές χώρες και θα αναδεικνυόταν ως μια ήρεμη δύναμη σταθερότητας και ειρήνης στα Βαλκάνια κι ευρύτερα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο αν ελάμβανε μία και μόνο απόφαση : να επιστρέψει στα σύνορα του 1880. Νομίζω ότι αυτή είναι η λύση, ώστε να επανέλθει η σταθερότητα, η ευημερία και η ανάπτυξη στα Βαλκάνια! «Εμπρός πίσω», λοιπόν! Το 1880 στην Ελλάδα δεν ανήκε ούτε καν η Θεσσαλία! Το ελληνικό κράτος περιελάμβανε την Πελοπόννησο (Μωριάς), τη Στερεά Ελλάδα (Ρούμελη), τις Κυκλάδες, τα νησιά του Αργοσαρωνικού και τα Επτάνησα (ήταν δωράκι των αποικιοκρατών Άγγλων μαζί με τον βασιλιά Γεώργιο Α΄). Ούτε Κρήτη, ούτε Λέσβος-Μυτιλήνη και τα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου, ούτε Δωδεκάνησα, ούτε Θράκη, ούτε Ήπειρος και, κυρίως, ούτε Μακεδονία. Υποθέτω ότι αυτή η Ελλάδα του Μωριά και της ...